Anne Ermens, Profiel Kleur, 2022
Anne Ermens werkt met jouw stem (o.a. zangles en workshops) en met haar stem (o.a. voice-over-werk). Daarnaast laat ze van zich horen in haar blogs, waar ze niet alleen schrijft over ondernemen, muziek en stem, maar over alles wat haar bezig houdt.
Afscheid, Regen, Pijn, Photo by Milada Vigerova on Unsplash

Afscheid nemen bestaat niet

Anne Ermens werkt met jouw stem (o.a. zangles en workshops) en met haar stem (o.a. voice-over-werk). Daarnaast laat ze van zich horen in haar blogs, waar ze niet alleen schrijft over ondernemen, muziek en stem, maar over alles wat haar bezig houdt.

Voor ik begin, er is niemand recent overleden ofzo, geen zorgen. Ik wilde gewoon het een en ander kwijt over het thema afscheid nemen.

Het is ongeveer 1999. Babbel, een van mijn woestijnratjes overlijdt en ik huil als een klein kind. Ik ben een jaar of 11 en ik bén dus ook nog een redelijk klein kind.

“Ik wil nooit meer een huisdier” schreeuw ik, “want daar gaan je van houden en dan gaan ze toch weer dood”.

Die dag meldt mijn moeder me ziek. Dat komt niet vaak voor, maar het is terecht. Ik kan alleen maar huilen en school is dus geen optie.

Afscheid nemen is nooit mijn sterkste vaardigheid geweest. Ik vind het vreselijk, of het nu gaat om dieren zoals Babbel, of mensen. Zoals familieleden die overlijden, leerlingen die verdwijnen, vakantievrienden en zelfs exen (en ja, ik had zelfs moeite met het afscheid nemen van vrienden ván mijn exen. Het gaat ver hoor.)

Babbel en Scooter, Afscheid nemen
Onderin de kooi zit ze: ‘Babbel’.

Maar…

Toen afgelopen week de zoveelste persoon een comeback maakte in mijn leven, realiseerde ik me dat afscheid nemen écht niet voor altijd is. Het leven kan zo verassend lopen en daar ben ik mega-blij om.

Ik ga je een aantal voorbeelden geven.

J.

En ik begin met mijn vakantievriendje. Nee, niet die ene waar ik afgelopen jaar over schreef (oh, hoe pijnlijk is het dat ik op een punt in mijn leven ben dat ik niet alleen meerdere exen heb, maar zelfs ook meerdere vakantievriendjes), nee, ik bedoel J.

J. was mijn vakantievriendje in Frankrijk. Dat houdt niet in dat we romantisch zoenden bij zonsondergang, het houdt in dat hij Michael Jackson nadeed op de campingdisco, ik verliefd op hem was en we twee jaar lang brieven schreven nadat we naar huis terugkeerden.

Na de vakantie in Frankrijk zag ik hem nog eens, want na al die brieven konden we onze ouders gelukkig overhalen nog eens af te spreken. Ik weet nog hoe we bij hem wegreden met ‘Goodbye, my Friend’ van de Spice Girls op de radio, terwijl ik dramatisch door het autoraam naar de regen keek.

Op een gegeven moment hield het schrijven op. Jaren hoorden we niks van elkaar – het lijkt net een roman die ik hier aan het schrijven ben vind je niet – en toen ineens was hij er weer.

Op Facebook. En op Instagram. Meer dan dat hoeft ook niet. Maar leuk is het wel. Want zo weet hij wederom wat me bezig houdt, want hij leest mijn blogs. En zo weet ik dat hij een gezinnetje heeft. En pianoles. Leuk toch?!

A.

Oh wat vond ik het moeilijk toen ik ontslag nam op een middelbare school die op zo’n 100 km afstand was van mijn woonplaats. De leerlingen waren niet alleen mensen waar ik kennis mee deelde, het waren jonge mensen die ik op zag groeien. Misschien klinkt het vreemd om te zeggen dat ik eigenijk gewoon een beetje om ze gaf. Maar dat deed ik eigenlijk wel.

Extra leuk was het dus, toen ik na een jaar of drie na mijn afscheid een mailtje kreeg van A. Of ik nog zangles gaf in Arnhem. Ze zat er op kamers en wilde graag weer aan de slag. Inmiddels was ze volwassen en het was geweldig om haar weer een jaar mee te maken. (Momenteel zit ze in het buitenland, maar ze opperde al het idee om een drankje te doen als ze weer in het land was. Bijzonder toch?!)

J.

Ja, we hebben nog een J. En dit is bizarre. Afgelopen maanden ben ik in een aantal Whatsappgroepen beland, zoals bijvoorbeeld van de ‘mensen-met-een-bios-abonnement-in-Breda’ en dergelijke. Nadat ik uit een zo’n groep wat mensen had ontmoet, kreeg ik de dag daarna van een van hen een berichtje.

“Ik zei toch dat je me bekend voorkwam?” zei hij, “ik weet inmiddels waarvan. Je bent een keer bij mij thuis geweest, in Tilburg”.

En ineens wist ik het. Ik had met deze meneer gezoend. Al bijna 15 jaar geleden, na een avond stappen. Hoe het afscheid met hem was ontstaan weet ik eerlijk gezegd niet, waarschijnlijk was het niet dramatisch genoeg om me te herinneren. Desondanks was het iemand die ik uiteindelijke niet verwachtte nog eens terug te zien.

En nog wat meer…

Datzelfde geldt trouwens voor K., een oudcollega van musicalkampen. Iemand waar ik eigenlijk een beetje door geïntimideerd was destijds, maar die ik na een half jaar berichtjes sturen op Instagram steeds beter leerde kennen en inmiddels een hele goede vriendin is geworden. En C., een van de deelnemers op zo’n zelfde musicalkamp, die een aantal jaren later ineens mijn collega bleek te worden bij een musicalgroep omdat ze inmiddels een opleiding tot Docent Drama had afgerond. En dan hebben we ook nog R. die ik 10 jaar geleden eens ontmoette toen we samenwerkten bij een benefietconcert. Zij reist sinds deze maand vanuit Houten naar Breda omdat ze graag les van me wilde hebben.

‘Definitief’ Afscheid

Tja. En in sommige gevallen is een afscheid wél definitief. Want hoewel ik als puber een bepaalde spiritualiteit ontwikkelde die gedachten had als ‘wanneer mensen doodgaan zijn ze nog steeds bij ons’, kwam ik uiteindelijk toch van een koude kermis thuis.

Want, toen mijn Opa, Oma en Oma kwamen te overlijden werd heel duidelijk: ze zijn weg. Ja, de herinneringen leven voort en ja, hun genen leven voort via mij. En vooruit, wellicht dat er ook nog iets bestaat als energien die over je waken.

Afscheid nemen, Opa op camping
Mijn opa en ik tijdens mijn 18e verjaardag. Ik deed animatiewerk op een camping en vond het geweldig dat mijn familie ineens voor mijn neus stond.

Maar uiteindelijk krijg ik wanneer ik jarig ben al jaren geen telefoontje meer van opa, die altijd in mijn oor lachte: “Ha Anneke, van harte proficiat!”. Eet ik nooit meer ‘Oma-soep’ en horen we ook al jaren niet meer het verhaal van die keer dat mijn andere oma een eier-race om de kerk won, omdat ze stiekem haar ei met kauwgom op haar lepel had vastgeplakt.

Wat mijn vader zegt

Een paar jaar na het overlijden van mijn Opa en Oma’s vroeg ik het wel eens aan mijn vader. Of hij het niet moeilijk vond. En of hij ook nog zo vaak aan ze moest denken.

“Ja”, zei hij, “ik denk nog vaak aan ze, in de auto bijvoorbeeld. Maar dan heb ik eigenlijk altijd een lach op mijn gezicht. Want dat we hen zo missen, dat geeft wel aan dat we heel veel fijne herinneringen aan ze hebben. En wat is een geluk is het om zo’n fijne tijd met elkaar te hebben gehad.”

Wijze man die vader van mij. Wat hij zegt lijkt ook op wat Winnie the Pooh zegt in een quote die opgeslagen staat in mijn ‘mapje-met-quotes-voor-wanneer-ik-me-rot-voel-of-iemand-anders’.

Deze dus.

Hoe dan ook

Afscheid nemen. Het hoort erbij zullen we maar zeggen. Ik ben blij dat ik inmiddels bewijs heb dat afscheid nemen van mensen die nog ‘bij ons zijn’ niet definitief hoeft te zijn. (‘Leven’ klinkt ineens zo ordinair, maar ‘bij ons zijn’ klinkt ineens weer heel erg heilig. Ik probeer het in ieder geval zo goed mogelijk te verwoorden.)

En wat ‘die anderen’ betreft. Ik hou me gewoon lekker vast aan het beeld van mijn Opa en Oma’s die samen, op een wolk, aan de soep zitten. Wie weet zie ik ze nog eens.

Liefs,

Anne

Disclaimer: ik maak soms gebruik van affiliate links. Wanneer je op zo’n link klikt en iets bestelt krijg ik een beetje commissie, zonder dat jij er extra voor betaalt natuurlijk. Daarnaast ga ik sporadisch ook samenwerkingen aan. Soms staat daar een vergoeding tegenover en soms is het ook op vrijwillige basis. In alle gevallen geldt (haha ‘geldt’): geld is leuk, maar integriteit is leuker en je kan er dus altijd op rekenen dat ik 100% eerlijk ben. 

Zin in meer Anne in je leven?!

Omdat je bijvoorbeeld (beter) wil leren zingen, een toffe workshop wil boeken of iemand nodig hebt die een voice-over voor je inspreekt? Bekijk dan mijn complete website!

Liever eerst weten wat andere mensen over me zeggen? Hier vind je meer dan 100 reviews!

Op de hoogte blijven van mijn blogs, handige tips, exclusieve content en de laatste nieuwtjes? Kan gewoon! Meld je hier aan voor de ‘brieven van Anne’!

Bloggen, laptop, Anne Ermens
Meer Anne in je leven?
Meer Anne in je leven?

Omdat je bijvoorbeeld (beter) wil leren zingen, een toffe workshop wil boeken, iemand nodig hebt die een voice-over voor je inspreekt of zingt op je bruiloft? Bekijk dan mijn website!

Liever eerst weten wat andere mensen over me zeggen? Hier vind je zo'n 100 reviews!

Op de hoogte blijven van mijn blogs, handige tips, exclusieve content en de laatste nieuwtjes? Kan gewoon! Meld je hier aan voor m'n nieuwsbrief!

Reacties

Als je voor het eerst een reactie achterlaat, moet ik die handmatig goedkeuren. Dat doe ik meestal binnen 48 uur. Geen zorgen dus, je berichtje is niet verloren gegaan. 

Abonneer
Laat het weten als er
guest
6 Reacties
Oudste
Nieuwste
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Audrey
12 september 2019 09:15

Aah, wat een mooie blog met een ontroerend einde!

Robert
Robert
13 september 2019 08:14

Ik mis nog een R 😉

Afgelopen tijd schreef ik:

6
0
Ga naar reacties!x