Anne Ermens, Profiel Kleur, 2022
Anne Ermens werkt met jouw stem (o.a. zangles en workshops) en met haar stem (o.a. voice-over-werk en optredens) . Daarnaast laat ze van zich horen in haar blogs, waar ze niet alleen schrijft over ondernemen, muziek en stem, maar over alles wat haar bezig houdt.
Of het nog geen tijd is om aan kinderen te beginnen

Of het nog geen tijd is om aan kinderen te beginnen

Anne Ermens werkt met jouw stem (o.a. zangles en workshops) en met haar stem (o.a. voice-over-werk en optredens) . Daarnaast laat ze van zich horen in haar blogs, waar ze niet alleen schrijft over ondernemen, muziek en stem, maar over alles wat haar bezig houdt.

Zoals je de laatste tijd misschien in mijn blogs leest en op social media ziet, gaat het goed met me. Mijn bedrijf groeit, ik zit lekker in m’n vel en heb een hoop leuke dingen die me blij maken. Toch knaagt er iets. ‘Of het nog geen tijd is om aan kinderen te beginnen’.

Moeder worden, hoe ik er vroeger over dacht

Als ik als kind nadacht over ‘later’, waren er twee dingen waar ik me op verheugde:

  1. Het hebben van een vriendje. Dit kwam voornamelijk voort vanuit de overtuiging die ik – toen nog – had, waarbij ik dacht dat een vriendje je leven compleet zou maken en het ‘hebben van een vriendje’ was waar een ‘lang en gelukkig’ begon.
  2. Werken als zangeres. Of musicalspeelster. Dat ik dan op een podium zou staan en zou zingen en acteren en dat ik me dan helemaal ‘hemels’ zou voelen en mensen dan helemaal gelukkig zouden zijn als ze naar me keken en luisterden. (Over hoe het met die droom is afgelopen, lees je in deze blog.)
Dit ben ik toen ik klein was. Jong en naïef. Ik wilde destijds ook met Marco Borsato trouwen. Ben ik inmiddels op terug gekomen.

Over kinderen fantaseerde ik eigenlijk niet. Ik heb nooit voor me gezien dat ik een gezin zou hebben. Baby’s vond ik eigenlijk maar eng en bovendien: wat heb je nou aan een baby? Ze huilen, poepen, plassen, kunnen niks ‘nuttigs’ en je moet er de hele tijd op letten. Bovendien kan je ze ook per ongeluk kapot maken, want als je ze van de trap laat vallen is dat een risico, en als je per ongeluk op de verkeerde plek op hun hoofd duwt, heb je blijkbaar ook een probleem.

En toen begon iedereen te baren

Of nouja, vrijwel iedereen. Inmiddels heeft zo’n 75% van mijn vriendinnen en familie van mijn leeftijd een (of meerdere) kind(eren). En dus probeerde ik jarenlang mee te juichen als ‘zo’n kind’ voor het eerst omrolde. Deed ik geïnteresseerd in de plasjes en poepjes. Eerlijk gezegd: soms vroeg ik me af waarom er niet wat meer interesse was voor MIJN prestaties, want terwijl ‘die baby’s’ voor het eerst over de grond kropen en hun hoofd op tilden, maakte ik bijvoorbeeld een online betalingssysteem voor mijn website over zangles in Breda, of liep ik een hardloopwedstrijd van 5 kilometer. Maar daar leken de kakelverse ouders dan ineens wat minder van onder de indruk.

En toen werd mijn eigen zusje zwanger. ‘Nu wordt het anders’, zei iedereen. Ik betwijfelde het, want baby’s zijn baby’s. Sterker nog, toen ik gevraagd werd als voogd, zei ik eerlijk: ‘Sorry, maar ik pas. Ik hou van jullie en zou graag helpen, maar hoe kan ik dat nu al beslissen over kinderen waarvan ik nog niet eens weet of ze leuk zijn?’

Ondertussen had ik relaties. Niet per se hele ‘goede’, ‘gezonde’ en ‘gelijkwaardige’ relaties. Maar, waar ik ondanks dat tóch fantaseerde over samenwonen met de betreffende mensen, een baby kwam er nooit in voor. In geen enkele fantasie.

Er begon wat te veranderen…

Mijn zusje kreeg uiteindelijk drie kinderen. Ik hield ze vast, met steeds minder angst en steeds meer plezier. Ik zag ze groeien. Zag dat ze karakter kregen. Hoorde hoe ze voor het eerst mijn naam uitspraken en kreeg tranen in mijn ogen van ontroering.

Ik voelde hoe leuk het was dat, als ik mijn tong naar ze uitstak, zij ook hun tong terug naar me uitstaken en dan moesten schaterlachen. Merkte hoe ik helemaal warm werd van binnen, als ze tegen me aan kropen. Ontdekte dat ik steeds vaker m’n agenda doorbladerde en dacht ‘wanneer kan ik mijn nichtjes weer eens zien’. En ontdekte hoe ik ook bij andere kinderen, zelfs bij baby’s, dacht: ‘wat lief, eigenlijk wil ik die wel even vasthouden’.

Maar vooral, ik merkte hoe ik steeds vaker dacht: ‘shit, misschien wil ik dit ook wel’.

En dat denk ik inmiddels al een poosje.

Hanna, brief aan mijn nichtje
Dit zijn de voetjes van mijn nichtje toen ze net geboren was. Verder post ik geen foto’s van kinderen. Zou graag opscheppen met mijn allerschattigste nichtjes, maar mijn zusje en haar man willen niet dat ze online komen. Dat respecteer ik niet alleen, ik juich het inmiddels ook heel erg toe. (Zie ook deze stories voor meer info.)

Shit, misschien wil ik dit ook wel

En dat voelt ontzettend eng. Ik had echt graag gewild, dat ik iemand was geweest die geen kinderen wilde. Zodat ik er ook niet over hoef te piekeren.

Zodat ik niet na hoef te denken over ‘ja maar, wat als het millieu…’ en ‘wat als ik een postnatale depressie krijg’. Over ‘ja maar dan moet ik wel een beetje tempo gaan maken’ en ‘wat als mijn kindje niet zo lief is als mijn nichtjes, maar een psychopaat wordt’. Over ‘wat als ik tijdens een zwangerschap zo veel scheten moet laten, dat ik daardoor 9 maanden geen zanglessen en workshops kan geven?’

Zodat ik niet na hoef te denken over ‘wat als ik de pech heb dat mijn lichaam het niet kan’, of ‘wat als ik een vierling krijg’. Maar ook over ‘wat als nou juist IK een kindje krijg, dat niet kan praten’? (Dat zou onhandig zijn, want tot nu toe merk ik een enorm verband: zodra kinderen kunnen praten vind ik ze het leukst.)

En over ‘maar wat als Kroepoek boos gaat doen tegen de eventuele baby’, of erger nog, ‘wat als blijkt dat ik van zo’n stinkende, snotterende, huilende baby, lang niet zoveel kan houden als van Kroepoek, die zo lekker pluizig, zacht, mooi en zelfstandig is?’* Of, ‘wat als ik zelf nog meer van een kindje zou houden dan van Kroepoek en ik daardoor vreselijk overbezorgd wordt, aangezien ik een kind niet voor altijd binnen kan houden? En dat ik me dan voor altijd ongerust voel en niet meer gelukkig kan zijn?

Maar vooral. Over ‘maar wat als ik spijt krijg’.

Of het nog geen tijd is om aan kinderen te beginnen, poes Kroepoek
*Je mag hierom lachen, maar ik hou écht heel veel van Kroepoek. Sterker nog, soms moet ik huilen omdat ik zo enorm dol op haar ben en weet dat ze op een dag dood gaat. Alsof ik nu soms alvast eventjes rouw, zodat ik het tegen die tijd enigszins aan kan als ze echt het loodje legt. Ik vind het ook echt Heel Erg Stom dat sommige mensen niet begrijpen hoe een dier je beste maatje kan zijn.

Bijna 34 en ‘of het nog geen tijd is om aan kinderen te beginnen’, is mijn grootste probleem

Mijn baarmoeder heeft een deadline. Hoewel er ook bronnen zijn die aangeven dat je op je 49e nog moeder kan worden, begrijp ik toch vooral dat het ‘het beste’ is om tussen je 25-35e een kindje te krijgen.

Op 8 augustus word ik 34.

En ik doe het in mijn broek.

Officieel zou ik dus volgens de statistieken uiterlijk over 3 maanden zwanger moeten zijn.

Hoewel ik steeds meer voel ‘dat ik het wel wil’, weet ik het nog niet 100% zeker. (JAHA, ik weet dat je ‘het nooit zeker weet’, maar jongens, het gaat hier om een mensje, niet om nieuwe schoenen. Als er IETS is waarvan ik vind dat mensen er eens beter over na moeten denken, is het wel het krijgen van kinderen.)

Maar bovendien. Als ik het al wil – en het zou ons fysiek ook gegund zijn – dan wil ik het niet ‘hier’. Niet in het appartement met 1 slaapkamer, waar mijn vriend en ik nu wonen. Natuurlijk kán het wel, er zijn ook plaatsen op de wereld waar 17-delige gezinnen in een kamer wonen. Maar ik gun mezelf iets optimalers. Ik zie het niet zitten dat er een wiegje in onze slaapkamer staat en dat, als ik dan naar de wc moet (die in de badkamer is die aan de slaapkamer grenst), ik maar in een jerrycan in de keuken moet plassen omdat ‘de baby net slaapt’ en ik die niet wakker wil maken.

Nou hebben we het geluk dat dit probleem, momenteel echt ‘mijn grootste probleem’, eigenlijk simpel op te lossen is. Met een verhuizing. Want geschikte huizen zijn er genoeg. Alleen… de hoeveelheid geld om er te gaan wonen is nog niet bij mijn vriend O. en ik. (We werken beide als ZZP’ers in de culturele sector, dus je kan je vast voorstellen dat onze jaarcijfers de afgelopen corona-jaren niet heel aanlokkelijk zijn voor verhuurders, banken en makelaars. Zeker niet in de huidige huizenmarkt.)

Wat nu…

Nouja, nu niks dus.

Nu vooral voorkomen dat ik op korte termijn zwanger word en daarnaast zorgen dat we de mogelijkheid tot verhuizen kunnen optimaliseren. Want dan kunnen we weer verder, verder ‘voelen wat goed voelt’.

En dat is best lastig en spannend. Zakelijk gezien heb ik eigenlijk alle vertrouwen in mezelf, in mijn inhoudelijke én mijn ondernemende kwaliteiten. Het halen van betere jaarcijfers – zodat we kunnen verhuizen – lijkt dus – zo lang er geen nieuwe lockdowns komen – niet zo’n probleem. Maar de tijd lijkt in mijn nek te hijgen. En niet zo’n beetje ook. En natuurlijk wil ik ook voorkomen dat ik weer zó enthousiast ondernemend word, dat ik overspannen raak, zoals vorig jaar het geval was.

Tegelijkertijd denk ik: ‘het rijpt wel’.

Want zo was het tot nu toe altijd met alles waar ik me druk over maakte; op een gegeven moment leken dingen toch niet zo belangrijk meer (een hoofdrol in een Joop van den Ende productie), liepen spreekwoordelijke emmers gewoon over (relaties die echt verbroken moesten worden) of sloot ik uiteindelijk compromissen (heb even geen voorbeeld, misschien sluit ik niet zo vaak compromissen).

De tijd zal het leren. En als ik pieker over het ‘wat als’, probeer ik er inmiddels ook achteraan te denken: ‘wat als het allemaal goed komt, wat als het geweldig wordt…’

Of deze blog een vrijbrief is om komende jaren aan me te vragen ‘of het nog geen tijd is om aan kinderen te beginnen’

Nope. Helaas. Het voelde nu voor mij goed om erover te schrijven en that’s it. Als ik er later nog iets over wil delen, dan doe ik dat. Maar ik hoef geen veelbetekenende knipoogjes en pushende vragen. Niet nu, niet als ik alcohol weiger (dat doe ik sowieso standaard), niet als mijn buik dikker word (ik eet vrij veel de laatste tijd) en ook niet als mijn vriend en ik in de toekomst verhuizen.

Natuurlijk zijn reacties op deze blog wel heel erg welkom. Fijn juist, om te lezen of je je hierin herkent en wat je eigen ervaringen zijn. Lief ook, als je deze blog doorstuurt naar mensen waarvan je denkt dat zij er wat aan hebben!

Dat was ’em voor nu.

Houdoe en veel liefs, en dan vooral extra heel veel liefs voor iedereen die worstelt met dit thema, voor iedereen die ‘het nog niet zeker weet’, iedereen die het wél weet maar geen begrip krijgt, iedereen die wel wil maar bij wie het fysiek niet mogelijk lijkt, iedereen die spijt heeft van diens keuzes en iedereen die wel wil maar nog op de juiste partner wacht.

Anne

P.S. Uhm, Anne, heeft je vriend er eigenlijk ook nog wat over te zeggen?

Jazeker! Misschien viel het je op dat dit stuk helemaal vanuit de ik-vorm is geschreven, maar dat is gewoon ‘omdat het vanuit mij komt’. Mijn blog, mijn gedachtes, mijn schrijfsels. Natuurlijk is het ook van belang hoe mijn vriend hierover denkt, maar hij is niet zo online-er-ig, dus ik wil dat respecteren. Daarom benoem ik hem amper in dit verhaal.

Disclaimer: ik maak soms gebruik van affiliate links. Wanneer je op zo’n link klikt en iets bestelt krijg ik een beetje commissie, zonder dat jij er extra voor betaalt natuurlijk. Daarnaast ga ik sporadisch ook samenwerkingen aan. Soms staat daar een vergoeding tegenover en soms is het ook op vrijwillige basis. In alle gevallen geldt (haha ‘geldt’): geld is leuk, maar integriteit is leuker en je kan er dus altijd op rekenen dat ik 100% eerlijk ben. 

Zin in meer Anne in je leven?!

Omdat je bijvoorbeeld (beter) wil leren zingen, een toffe workshop wil boeken of iemand nodig hebt die een voice-over voor je inspreekt? Bekijk dan mijn complete website!

Liever eerst weten wat andere mensen over me zeggen? Hier vind je meer dan 100 reviews!

Op de hoogte blijven van mijn blogs, handige tips, exclusieve content en de laatste nieuwtjes? Kan gewoon! Meld je hier aan voor m’n nieuwsbrief!

Bloggen, laptop, Anne Ermens
Meer Anne in je leven?
Meer Anne in je leven?

Omdat je bijvoorbeeld (beter) wil leren zingen, een toffe workshop wil boeken, iemand nodig hebt die een voice-over voor je inspreekt of zingt op je bruiloft? Bekijk dan mijn website!

Liever eerst weten wat andere mensen over me zeggen? Hier vind je zo'n 100 reviews!

Op de hoogte blijven van mijn blogs, handige tips, exclusieve content en de laatste nieuwtjes? Kan gewoon! Meld je hier aan voor m'n nieuwsbrief!

Reacties

Als je voor het eerst een reactie achterlaat, moet ik die handmatig goedkeuren. Geen zorgen dus, wanneer het lijkt alsof je reactie niet geplaatst wordt!

Abonneer
Laat het weten als er
guest
14 Reacties
Oudste
Nieuwste
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Anouk
24 juli 2022 19:31

Heel mooi en openhartig stuk lieve Anne!

Roos
24 juli 2022 19:57

Wat schrijf je dit weer mooi! En zo mee eens dat het een bewustere keuze zou kunnen (moeten?) zijn. Ik wil geen kinderen maar krijg alsnog vaak de vraag, en dan: wacht maar.. Ook nog nu ik 38 ben. En ja ik zie er jonger uit. Maar het voelt zo denigrerend! Alsof ik die keuze niet bewust maak. We hebben het er juist vaak over, omdat mijn vriend 8 jaar jonger is. So far zijn we het nog helemaal eens gelukkig. Dank je wel lieve Anne! En hoera voor de geweldige band met dieren, heel herkenbaar. Mickey en Maggie zijn onze kinderen ‍♀️❤️

Desirëe
Desirëe
24 juli 2022 22:56

Hoi Anne, het lijkt mij inderdaad ook belangrijk dat de huisvesting ook geschikt is voor een gezin ik ken een aantal mensen die sneller dan gepland met gezinsuitbreiding te maken kregen en toen wel in een vervelende situatie terecht kwamen . Geen goede start dus. Als de omstandigheden geschikt zijn en het jullie gegund is ( niet iedereen heeft helaas het geluk ) dan loopt een kinderwens waarschijnlijk heel geleidelijk aan naar het juiste moment in jullie relatie . En ook belangrijk: als een kinderwens toch niet bij jullie past ….. je bent niets verplicht . Veel mensen zien alleen een compleet beeld met een kind , maar dat is echt niet voor iedereen zo. Ben dan eerlijk naar jezelf en zoek een levens voldoening in andere dingen.

Sepi
Sepi
25 juli 2022 09:35

Het állerherkenbaarste voor mij is dat je schrijft dat je soms moet huilen als je eraan denkt dat Kroepoek op een dag dood gaat. Ik doe précies hetzelfde en ik dacht altijd dat ik de enige ben fijn om te lezen dat er nog meer mensen zijn die zooo erg van hun poezenkind houden ❤

En heel goed dat je rekening houdt met alle omstandigheden waarin een kindje ter wereld komt. Zouden meer mensen moeten doen wat mij betreft. En bedenk ook dat tijden zijn veranderd. Die 35 is echt geen harde deadline meer, ik ken heel veel vrouwen die juist later beginnen.

Audrey
25 juli 2022 11:02

Mooi stuk, Anne! Toevallig heb ik een artikel in mijn hoofd over hetzelfde onderwerp, gebaseerd op mijn inmiddels rijke ervaring op dit gebied 😉 Nu nog de tijd – en vooral de rust – vinden om het te schrijven…

Shirley
25 juli 2022 20:49

Wat een mooi open artikel. Ik begrijp wel dat je woonsituatie als een belemmering kan voelen. Kinderwens (of het gebrek eraan) is heel herkenbaar onderwerp ook om mee bezig te zijn. Bij mijn website heb ik de link toegevoegd naar een artikel dat ik een paar jaar geleden schreef. De tijd zal het leren. Ik hoop dat er een mooi nieuw huis op je pad komt.

hemelsgroen
29 juli 2022 09:19

Logisch dat je denkt dat als je geen kinderen wilt, er ook niks te piekeren valt. Maar ter geruststelling: ik ben zo iemand die geen kinderen wil en ik heb me suf gepiekerd. En nog soms! Omdat ik het spannend vind dat ik straks geen volwassen kinderen heb. Nooit kleinkinderen zal krijgen. Wie weet ben ik straks wel helemaal alleen! Kinderen geven veel invulling aan je leven, ze geven je automatisch een doel. Zonder kinderen moet je meer zelf invullen. Wat is mijn levensdoel? Ook dat geeft druk en twijfels. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje denk ik. Wikken, wegen, afwachten, knopen doorhakken en uiteindelijk beseffen dat je de regie toch nooit helemaal in handen hebt.

Afgelopen tijd schreef ik:

14
0
Ga naar reacties!x