(Dat is een hele mond vol he.)
Joehoe, ik ben Anne, een 37-jarige Brabantse die als kind al visitekaartjes had met ‘Anne Ermens, zangeres, toneelspeelster en schrijfster’. Gemaakt in de ‘Lion King print studio’, ken je die?
Kon ik maar even bellen met haar, dat meisje met die grote dromen en haar Sony speelgoedmicrofoon. Dan kon ik zeggen: ‘An, je gaat het waarmaken. Het loopt een beetje anders dan je verwacht, maar het wordt geweldig!’
Want nee, ik trouwde niet met Marco Borsato. Ik werd niet beroemd. Het Conservatorium viel tegen. En ineens bleek dat mijn passie voor ‘werken met mensen’ minstens zo groot was, als mijn passie voor zang, muziek, acteren, stem en entertainen.
Maar – na flink wat geploeter en een aantal mental breakdowns – heb ik de ideale combinatie van alle ingrediënten die me gelukkig maken:
Drie dagen in de week geef ik individuele zanglessen en sprekerscoaching. Op andere dagen ben ik bezig met het inspreken van voice-overs, maken van online cursussen en het geven van workshops.
En heel af en toe, treed ik nog op. Als Zingende Zeemeermin.
Kortom: ik sta nog steeds op het podium en achter de microfoon. (En kan ook enorm genieten van een aflevering B&B Vol Liefde, in joggingbroek met vriend O. en poes Kroepoek.)
Oh, enne… dat schrijven? Doe ik ook nog steeds. Ik hou met veel plezier een persoonlijke blog bij en ook hier komt elke letter van mijn hand. De hele website trouwens, ook de GIFjes heb ik zelfgemaakt. (Ben er erg trots op.)
Wat ik in al die jaren gemerkt heb: er is zo vreselijk veel mogelijk. Als je maar met de juiste mensen werkt, de juiste kleine stapjes zet, blijft juichen om je vooruitgang én heel hard durft te lachen om jezelf.
Zoals we hier in Breda zeggen: ‘houdoe hè’!
Anne Ermens
Even opscheppen, want ik heb…
… en je kent me misschien van:






Ja, dat is een hoop hè. En dan schrijf ik ook nog voor mijn hobby, treed af en toe nog op als Zingende Zeemeermin en maak korte online cursussen.
Het ding is: ik doe niet alles elke dag. Wekelijks heb ik meestal wel 3 dagen voor individuele coaching (zangles en sprekerscoaching), maar alle andere dingen variëren: zie ik dat er al drie optredens in mijn agenda staan, dan ga ik niet ook nog eens een online cursus filmen. En heb ik een rustigere maand met maar twee boekingen voor voice-overs, dan is de kans groot dat ik zelf een workshop organiseer.
De een noemt het ‘chaotisch’, maar ik vind het vooral heerlijk afwisselend. Het is alleen verre van ideaal qua marketing. Maar ik ga mijn leven en bedrijf niet laten inrichten op ‘wat handig zou zijn qua marketing’. Ik wil dat het bij mij past.
En, er is natuurlijk ook een groot verband tussen alles wat ik doe, dus het is niet zo dat ik alles maar ‘een beetje’ kan. Integendeel.
Het is juist een soort kruisbestuiving: het een maakt het ander sterker. Door voice-over-werk kan ik sprekers beter coachen. Door het geven van individuele zangles, worden mijn workshops beter. En zelfs mijn persoonlijke blog draagt (per ongeluk) bij: mensen leren me goed kennen, vertrouwen me en durven daardoor ook sneller de stap te nemen met me te werken.
Eigenlijk dacht ik vroeger dat ik gewoon beroemd musicalspeelster wilde worden. Zodat ik aandacht en bevestiging kreeg. Maar inmiddels. Ehm…Tja.
Vrede op aarde.
Ik meen het. Dát is wat ik wil. Complete harmonie en verbinding. Zodat er ruimte is om angst los te laten en plezier te hebben. Om te genieten.
Aangezien ik te gevoelig ben om de politiek in te gaan, lever ik mijn bijdrage op kleine schaal. Want of het nou om spreken, muziek of zingen gaat, stem zorgt voor verbinding. Altijd:
Ik denk echt dat de wereld mooier en gezelliger wordt wanneer we beter kunnen luisteren en vooral ook: ons durven laten horen.
Blij dat je het vraagt! Want naast alle toekomstdromen die ik als kind al had, wilde ik óók heel graag schrijfster worden.
De zelf-geknutselde tijdschriften van vroeger liggen veilig bij mij op zolder, maar, sinds 2015 publiceer ik mijn eigen blogs op het wereldwijde web. Inmiddels staan alle schrijfsels die niet specifiek met mijn werk te maken hebben op ‘Blog van Anne‘.
Je vindt er tips om slimmer te werken, eerlijke verhalen over bijvoorbeeld mijn miskraam, luchtige reviews en kijkjes achter de schermen.
Nou, het is vooral gek dat ik niet exact weet ‘wie welke informatie heeft gezien’! Maar verder: geen probleem dat mensen dingen weten, ik ben niet zo’n mysterieus type. Vind het heerlijk eigenlijk, dat ik niks geheim hoef te houden.
Bovendien: iedereen heeft een leven naast zijn werk, inclusief hoogte en dieptepunten. Ik reken er gewoon op dat mensen met wie ik werk heel goed begrijpen dat – ook al laat ik online veel zien – mijn privéleven niet meer of minder invloed op de kwaliteit van mijn werk heeft dan bij ieder ander.
Het kan natuurlijk wel zijn dat mensen – omdat ze mijn persoonlijkheid wat hebben kunnen leren kennen – juist wel of juist niet met me willen werken. Als er daardoor een soort voorselectie ontstaat in mensen die bij me passen, is dat eigenijk alleen maar heel handig.
Nou, ik heb al mijn favorieten bij elkaar verzameld:
Ok, dit vroeg niemand. Ik zocht gewoon een plek op mijn site om het GIFje van Kroepoek te laten zien.

Als ik een ochtendhumeur heb lees ik altijd...
(Ook wel: het ‘bewijsmateriaal’.)
Ik deed de opleiding HBO Muziek-Theater bij het ArtEZ Conservatorium, volgde daarnaast cursussen, lessen en workshops bij o.a. Codarts, Fontys, Stemacteren, Omdenken en Universal Voice én laat me regelmatig bijscholen. Op die manier laat ik me niet beperken door één methode, maar heb ik een enorme gereedschapskist vol met verschillende tools. Wil je de complete – reusachtige – lijst zien? Dat kan hieronder.
Ook leuk om te weten: ik volgde zelf in het verleden ook logopedie i.v.m. mijn spreekstem! Ik ken dus ook de onzekerheid en het ‘geen zin hebben om te oefenen’ waar jij mee te maken krijgt wanneer je nieuwe dingen leert.
Leuk om te weten: ik kan – al zeg ik het zelf – echt lekker begeleiden op de piano en ukelele, zodat je je echt ondersteund voelt in het zingen.
Enne… ik heb heel lang last gehad van faalangst en andere angstklachten. Ik snap dus dat er meer nodig is dan alleen de tip ‘je moet gewoon zelfvertrouwen hebben’. Daarnaast heb ik zelf de diagnose AD(H)D en vind ik het geen enkel probleem om te werken met mensen met mentale (of fysieke) uitdagingen.
(Momenteel heb ik het zo druk met stem, zang en muziek, dat er geen ruimte is voor dans en acteren. En da’s prima.)
(Een knus kijkje in mijn geschiedenis.)
Toen ik als kind mijn eerste musical zag, was ik meteen verkocht. Die magie van het theater, de verbondenheid van een aandachtig publiek, de betovering van de muziek, ik vond het geweldig.
Al snel schreef ik zogenaamde 'Engelse' liedjes, die ik opnam met mijn 'My First Sony' microfoon en bij elk feestje bereidde ik 'een stukje voor' voor de visite.
Toen ik oud genoeg was, ging ik bij een koortje, waar ik altijd naderhand nog wilde praten met Claudia, de dirigente, die 'een échte zangeres' was...
Terwijl ik eigenlijk moest leren, was ik vooral druk met dansen en zingen op mijn kamer. Toch moest en zou ik de HAVO afmaken want 'anders kon ik niet naar het HBO Conservatorium'.
'Ons mam' heeft me enorm geholpen door me dagelijks te overhoren en zo'n 12 uur voor de deadline nog bloemen met me te plukken voor mijn 'herbarium' voor biologie, waar je een foto van ziet.
Uiteindelijk slaagde ik met mijn hakken over de sloot. (Maar wél met een 10 voor mijn praktijkexamen muziek. Ha!)
Zangles mocht 'bij ons op de muziekschool' pas vanaf je 15e en ik was dolblij toen het eindelijk zover was. Wekelijks fietste ik door weer en wind naar Dongen, met kopietjes van de bladmuziek uit de bibliotheek in mijn tas. (We hadden toen nog geen iPads, het was de tijd dat we de euro nog omrekenden naar guldens en er met geluk 10 liedjes op je mp3-speler konden.)
In diezelfde tijd startte ik in een bandje, 'Wicked'. Na optredens zeiden mensen 'je moet wat meer zelfvertrouwen hebben' en dat was dan wel waar, maar tegelijkertijd ook een waardeloos advies waar ik alleen maar onzekerder van werd.
Mijn droom kwam uit toen ik werd aangenomen voor de vooropleiding van het Conservatorium in Tilburg. De eerste schooldag viel ik (letterlijk) flauw van de zenuwen en opwinding. Ik vond het ZO GAAF! Het échte Conservatorium! Wauw! Nu zou ik écht zangeres en/of musicalspeelster gaan worden!
Uiteindelijk belandde ik op het Conservatorium in Arnhem en dat was helaas niet helemaal wat ik ervan had verwacht. Ik vond de opleiding te 'vaag' en voelde me achteraf gezien niet genoeg op mijn gemak om me echt te kunnen ontwikkelen. Ik heb ook best wat gespijbeld.
Een van de belangrijke dingen die ik leerde: 'als ik zelf ooit docent word, wil ik dat mijn leerlingen zich veilig voelen en dat ze nooit hun plezier verliezen.'
Mijn omgeving waarschuwde me: 'je bent pas 19, ze gaan je heus niet aannemen'. Maar het liep anders; ondanks mijn leeftijd en het feit dat ik pas in het 3e jaar van het Conservatorium zat, werd ik aangenomen op Popschool 'de Jacobiberg' in Arnhem.
Ineens ontdekte ik: mijn passie is er niet alleen voor muziek en theater, ik heb ook een minstens zo grote passie voor mensen! Wat een geschenk om dat te mogen ontdekken en ontwikkelen.
Nu, 17 jaar later, komen er nog leerlingen uit die tijd speciaal vanuit Arnhem naar Breda om les bij me te volgen en dat vind ik geweldig.
Na het halen van mijn Conservatoriumdiploma in Arnhem, ging ik terug naar Tilburg, waar ik het 3e en 4e jaar van de MusicAllFactory volgde.
Met een klas die ook nu nog steeds als familie voelt en docenten die ik vertrouwde, was het een geweldige tijd, waarin ik mijn liefde voor het vak én het vertrouwen in mezelf terugvond.
Vol trots kon ik na mijn afstuderen zeggen: 'het me is gelukt, ik verdien mijn geld met de muziek!' Met het lesgeven, maar ook door optredens met acts en bands, waaronder 'Denim', de band van de foto.
Bands zijn tof hoor, maar eerlijk: als je het al lastig vindt om te daten, begin dan vooral niet aan een band. Het is een enorme klus om mensen met dezelfde muzieksmaak, ambities, skills en mening bij elkaar te houden. (Ik begin er dus voorlopig ook niet meer aan.)
Van alle samenwerkingen in die tijd, was die met Charmony het meest bijzonder. Een jaar of 8 traden we samen op, in jaren 40 stijl met a capella liedjes op hoge hakken en in strakke jurkjes. We deden onder andere een tournee langs alle Bijenkorf fillialen in Nederland, waar we met kerst de winkelende bezoekers verrassten met knusse kerstliedjes.
Inmiddels zijn we - net als de Spice Girls - nog wel vriendinnen, maar treden we niet maar samen op. Ik pas ook niet meer in de jurkjes trouwens. (Prima ook, lichamen horen te veranderen.)
Je zou verwachten dat dit de meest bijzondere herinneringen zijn: de grote namen. En ja, ik werkte met bijvoorbeeld Paul de Munnik, Pia Douwes en Otis Redding III, bij wie ik backings zong.
Was leuk allemaal hoor, voelde speciaal. Maar gek genoeg zijn het juist de kleine dingen (zoals de slappe lach hebben met een leerling, een brief krijgen van iemand die echt wat heeft aan mijn workshop...) die de hoogtepunten zijn.
Na jarenlang ook les te hebben gegeven aan groepen (op bijvoorbeeld een MBO opleiding, middelbare scholen met een speciaal musicalprogramma voor jong talent en amateurgezelschappen) hield ik het voor gezien met al die wekelijkse groepen.
Ik wilde me liever gaan richten op losse workshops en individuele zanglessen en nam nóg een grote beslissing: ik stopte na 10 jaar met lesgeven bij het popcentrum en startte mijn eigen praktijk voor zangles in Arnhem.
Zo'n 25 keer speelde ik in 'Zeevrouwen''. Mijn eerste en - vermoed ik - laatste hoofdrol in een musical.
Een nuttige ervaring wel, want na 10x hetzelfde stuk herproduceren, dacht ik 'meh, ik heb het wel weer gezien' en liet ik mijn droom om musicalspeelster te worden officieel los.
Wat ik vroeger dacht dat ik wilde: de wereld overvliegen zoals Britney Spears en dan overal optreden.
Wat ik uiteindelijk bleek te willen: terug naar waar ik vandaan kwam, weer dichtbij mijn familie wonen en gewoon lekker op mijn manier mijn werk doen.
Razend enthousiast startte ik met mijn praktijk voor zangles in Breda. En hoewel ik altijd al ZZP'er was geweest, voelde ik me inmiddels eindelijk ook 'een echte ondernemer'.
Naast mijn vaste zanglesdagen, het voice-over-werk wat ik inmiddels deed en de workshops die ik af en toe gaf of organiseerde, werkte ik een paar keer per maand als actrice voor Prison Escape, een interactief spel met 80 acteurs in de gevangenis in Breda.
Leuk en uniek werk en extra leuk dat mijn vriend (die o.a. als trainingsacteur werkt) en ik af en toe samen werkten.
We zijn een van de weinige mensen die kunnen zeggen dat ze werden betaald om elkaar te vermoorden.
(Inmiddels werk ik hier niet meer, maar deze foto mocht gewoon niet ontbreken.)
Corona maakte me ondernemender dan ooit. 'Wat kan ik wél doen?!', vroeg ik me af. En dus schreef ik een handboek over online muziekles geven en gaf online workshops en zangles.
Daarnaast ontwikkelde ik 'Liedje bij de Lunch', waarbij mensen elkaar een optreden van me cadeau konden geven. Hoewel ik er zelfs mee in de 'Flow' en 'Flair' kwam, doe ik dit niet meer; het bleek niet rendabel genoeg.)
Klein detail. Van dat 'ondernemend en pro-actief doen' raakte ik overspannen. Ik ontdekte dat 'altijd enthousiast zijn en 1000 ideeën hebben' niet betekent dat je ook maar altijd door moet denderen en elke impuls als een soort labradorpuppy moet volgen. Een leermoment, zullen we maar zeggen.
Na veelbewogen jaren, ben ik dankbaar voor het hier en nu en vol goede moed over 'wat nog komen gaat'.
Ik treed nog af en toe op met de Zingende Zeemeerminnen, geef nog steeds met heel veel liefde zangles en heb mijn bedrijf afgelopen jaren uitgebreid met 'spreken'; met mijn ervaring op het podium en achter de microfoon, coach ik nu ook mensen op hun spreek en presentatie-skills.
Naast het individuele werken, is mijn aanbod uitgebreid met online trainingen en real life workshops en livedagen, waar mensen vanuit heel Nederland en België naartoe komen!
Je snapt het: ik ben een gelukkig en gezegend mens en benieuwd wat de toekomst me nog gaat brengen!
(voor startende karaoke-tijgers én professionals)
(ideaal ook voor een teamuitje)
(zonder dat je je eigenheid verliest)
(met of zonder zachte 'g')